Description

ฉันลืมไปแล้วว่า…

ความสุขของตัวเองสำคัญเหมือนกัน

บทที่ 1

วันจันทร์ เวลา 06.15 น.

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเหมือนทุกเช้า

เมย์ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ

เธอเอื้อมมือไปปิดเสียงนาฬิกา โดยไม่ต้องมอง

นี่คือการเคลื่อนไหวที่เธอทำซ้ำมาเกือบสิบปี

ห้องนอนเงียบสนิท

เตียงขนาดหกฟุต

กว้างเกินไป

สำหรับคนที่นอนเพียงคนเดียว

เมย์นั่งนิ่งอยู่บนเตียง

มองแสงแดดอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านสีครีม

เธอถอนหายใจเบา ๆ

ก่อนจะลุกไปชงกาแฟ

…

ห้องครัวสะอาด

สะอาดเกินไป

ไม่มีจานของใครวางอยู่

ไม่มีเสียงคนแย่งห้องน้ำ

ไม่มีใครถามว่า

“วันนี้กินอะไรดี”

มีเพียงเสียงเครื่องชงกาแฟ

ที่ทำงานแทนเสียงของคนในบ้าน

เมย์ยิ้มบาง ๆ

เธอเคยคิดว่า

เมื่อมีบ้านหลังใหญ่

มีรถคันใหม่

มีตำแหน่งผู้จัดการ

มีเงินเดือนเกินหนึ่งแสนบาท

ชีวิตคงสมบูรณ์แบบ

แต่ความจริง

กลับเงียบกว่าที่คิด

…

โทรศัพท์สั่น

“แม่…วันนี้หนูมีสอบนะ”

ข้อความจากลูกสาว

ที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัย

เมย์รีบตอบกลับ

“สู้ ๆ นะลูก แม่เป็นกำลังใจให้”

ไม่กี่วินาที

ลูกส่งสติกเกอร์รูปหัวใจกลับมา

เมย์ยิ้ม

รอยยิ้มที่เกิดขึ้นเพียงครู่เดียว

ก่อนจะหายไปพร้อมกับหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับลง

…

เจ็ดปีแล้ว

หลังจากหย่ากับอดีตสามี

เธอไม่เคยคิดจะเริ่มต้นกับใครใหม่

หลายคนถามว่า

“ไม่เหงาเหรอ”

เมย์ตอบเหมือนเดิมทุกครั้ง

“งานยุ่งค่ะ”

ซึ่งก็เป็นเรื่องจริง

แต่ไม่ใช่ทั้งหมด

ความจริงอีกครึ่งหนึ่งคือ

เธอไม่แน่ใจว่า

ตัวเองยังรู้จักคำว่า “ความสุข”

หรือเปล่า

…

เวลา 08.30 น.

ห้องประชุมชั้น 18

“สวัสดีครับคุณเมย์”

“สวัสดีค่ะ”

ทุกคนลุกขึ้น

ให้เกียรติผู้จัดการฝ่ายการตลาด

ผู้หญิงวัยสี่สิบห้าปี

ที่หลายคนอิจฉา

เธอเก่ง

ตัดสินใจเด็ดขาด

แต่งตัวดี

พูดเก่ง

แก้ปัญหาเก่ง

แต่ไม่มีใครรู้ว่า

เมื่อคืน

เธอเปิด Netflix

ค้างไว้ถึงตีหนึ่ง

เพียงเพราะไม่อยากเผชิญกับความเงียบในห้องนอน

…

การประชุมผ่านไปสองชั่วโมง

ยอดขาย

ตัวเลข

แผนการตลาด

งบประมาณ

ทุกอย่างเป็นไปตามเป้าหมาย

ทุกคนปรบมือ

เมื่อเมย์สรุปงานเสร็จ

“ยอดเยี่ยมครับ”

“สมกับเป็นพี่เมย์”

เธอยิ้ม

กล่าวขอบคุณ

แล้วเดินกลับห้องทำงาน

ทันทีที่ประตูปิดลง

รอยยิ้มนั้น

ก็หายไป

…

เมย์มองตัวเองในกระจก

ผู้หญิงวัยสี่สิบห้า

แต่งหน้าดี

แต่งตัวดี

ประสบความสำเร็จ

แต่ดวงตา

กลับดูเหนื่อยล้า

เธอถามตัวเองเบา ๆ

“ฉันกำลังใช้ชีวิต…”

“หรือแค่ทำหน้าที่”

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง

เป็นข้อความจาก “อร”

เพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัย

“เสาร์นี้ว่างไหม?

ไม่ได้เจอกันนานเลย

มีเรื่องอยากเล่า…”

เมย์มองข้อความนั้นอยู่พักใหญ่

ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ

“ได้สิ คิดถึงเหมือนกัน 😊”

เธอไม่รู้เลยว่า…

การตอบข้อความสั้น ๆ เพียงครั้งเดียว

กำลังจะพาเธอไปพบกับคำถามข้อหนึ่ง

ที่เธอไม่เคยถามตัวเองมาตลอดเจ็ดปี

และคำตอบของมัน

อาจเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล…

---

ฉันลืมไปแล้วว่า…

ความสุขของตัวเองสำคัญเหมือนกัน

บทที่ 2

คนที่เคยรู้จักฉันดีที่สุด

วันเสาร์

10.45 น.

เมย์มาถึงคาเฟ่เล็ก ๆ ริมแม่น้ำ

ร้านนี้ไม่ได้หรู

ไม่ได้เป็นร้านดังในโซเชียล

แต่เป็นร้านที่เธอกับ “อร” เคยนั่งอ่านหนังสือด้วยกันสมัยมหาวิทยาลัย

เกือบยี่สิบห้าปีแล้ว

หลายอย่างเปลี่ยนไป

แต่กลิ่นกาแฟยังเหมือนเดิม

…

“เมย์!”

เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น

เมย์หันไป

ก่อนจะยิ้มกว้าง

“อร!”

ทั้งคู่กอดกันเบา ๆ

เหมือนเวลาหยุดเดิน

“เธอไม่เปลี่ยนเลย”

อรหัวเราะ

“โกหก”

“เปลี่ยนสิ”

“ตอนนี้มีริ้วรอยเต็มหน้าแล้ว”

ทั้งคู่หัวเราะพร้อมกัน

…

“ช่วงนี้เป็นยังไง”

อรถาม

เมย์ตอบทันที

“ยุ่งมาก”

อรยิ้ม

“ฉันไม่ได้ถามเรื่องงาน”

เมย์เงียบ

คำถามง่าย ๆ

แต่เธอกลับตอบไม่ได้

…

“หมายถึง…”

อรพูดช้า ๆ

“เธอ…มีความสุขไหม”

เมย์นิ่ง

เธอมองแก้วลาเต้ตรงหน้า

ฟองนมค่อย ๆ ยุบตัวลง

เหมือนเวลาที่ผ่านมา

“ก็…”

“โอเค”

อรไม่ได้ถามต่อ

เพราะรู้จักเมย์ดี

เวลาที่เมย์ตอบว่า “โอเค”

แปลว่า

ไม่โอเค

…

“จำตัวเองตอนเรียนได้ไหม”

อรยิ้ม

“เธอเป็นคนหัวเราะเก่งมาก”

เมย์หัวเราะเบา ๆ

“จริงเหรอ”

“จริงสิ”

“เธอเป็นคนชวนเที่ยว”

“ชวนกิน”

“ชวนร้องเพลง”

“ชวนไปทะเล”

“ชวนทำอะไรบ้า ๆ”

“แต่ตอนนี้…”

อรหยุด

“ฉันไม่เคยเห็นเธอพูดถึงตัวเองเลย”

…

เมย์นิ่ง

เธอพยายามนึก

ครั้งสุดท้าย

ที่ทำอะไรเพื่อตัวเอง

คือเมื่อไหร่

เธอนึกไม่ออก

…

“วัน ๆ ฉันก็ทำงาน”

“กลับบ้าน”

“ดูซีรีส์”

“นอน”

“แล้วก็เริ่มใหม่”

เมย์พูด

อรพยักหน้า

“แล้ว…”

“เธอมีความสุขไหม”

คำถามเดิม

แต่คราวนี้

เมย์ไม่ตอบ

…

หลังจากเงียบอยู่พักใหญ่

เมย์จึงพูดเบา ๆ

“ฉันไม่รู้”

“ฉันไม่รู้จริง ๆ”

…

อรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

เปิดรูปหนึ่งให้เมย์ดู

เป็นรูปผู้หญิงหลายคน

กำลังนั่งหัวเราะ

ในเวิร์กช็อปเล็ก ๆ

“นี่อะไร”

เมย์ถาม

“กลุ่มผู้หญิงวัยสี่สิบขึ้น”

“เราเจอกันเดือนละครั้ง”

“คุยกันทุกเรื่อง”

“งาน”

“ลูก”

“สุขภาพ”

“ความสัมพันธ์”

“รวมถึง…”

อรหยุดยิ้ม

“เรื่องที่หลายคนไม่กล้าพูด”

…

เมย์มองหน้าเพื่อน

“เรื่องอะไร”

อรหัวเราะ

“ถ้าฉันบอกตอนนี้”

“เธอคงตกใจ”

“ไว้ลองมาสักครั้งไหม”

“ไม่มีใครบังคับ”

“ไม่มีใครตัดสิน”

“แค่มาคุย”

…

เมย์รับนามบัตรเล็ก ๆ จากอร

ด้านหน้ามีเพียงข้อความสั้น ๆ

Saturday Women’s Circle

เพราะการดูแลคนอื่น เริ่มต้นจากการดูแลตัวเอง

เธอพลิกดูด้านหลัง

ไม่มีโฆษณา

ไม่มีโลโก้บริษัท

มีเพียงประโยคหนึ่ง

“ผู้หญิงทุกคนมีสิทธิ์มีความสุข โดยไม่ต้องรู้สึกผิด”

เมย์อ่านซ้ำอีกครั้ง

แล้วเก็บนามบัตรลงในกระเป๋า

โดยไม่รู้ว่า…

คำพูดเพียงประโยคเดียว

กำลังเริ่มสั่นคลอนความเชื่อ

ที่เธอแบกไว้

มาตลอดหลายปี

…

คืนนั้น

ก่อนนอน

เมย์เปิดกระเป๋า

หยิบนามบัตรใบเดิมขึ้นมา

เธอมองมันอยู่นาน

ก่อนจะหยิบโทรศัพท์

ค้นหาคำว่า

“การดูแลตัวเองของผู้หญิงวัย 40+”

หน้าจอแสดงผลการค้นหามากมาย

เมย์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะกดเข้าไปอ่านบทความแรก…

เธอไม่รู้เลยว่า… การคลิกเพียงครั้งเดียวในคืนนั้น จะค่อย ๆ เปลี่ยนมุมมองที่เธอมีต่อตัวเองไปตลอดกาล

---

ฉันลืมไปแล้วว่า…

ความสุขของตัวเองสำคัญเหมือนกัน

บทที่ 3

คำถามที่ไม่มีใครเคยถาม

คืนนั้น

ฝนตกเบา ๆ

เมย์เปิดหน้าต่างห้องนอน

ลมเย็นพัดเข้ามา

เธอชอบเสียงฝน

เพราะมันทำให้ห้องที่เงียบอยู่แล้ว

ดูมีชีวิตขึ้นมานิดหนึ่ง

…

นาฬิกาบอกเวลา

22.47 น.

เมย์ยังไม่ง่วง

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

เปิด Google

แล้วพิมพ์ช้า ๆ

ผู้หญิงวัย 40 เหนื่อยง่าย

กดค้นหา

…

มีบทความขึ้นมาหลายสิบหน้า

“ฮอร์โมนเปลี่ยน”

“วัยก่อนหมดประจำเดือน”

“ความเครียด”

“การนอน”

“การออกกำลังกาย”

เธออ่านไปเรื่อย ๆ

จนสะดุดกับประโยคหนึ่ง

ผู้หญิงจำนวนมากคิดว่าความเหนื่อยล้าเป็นเรื่องปกติของอายุ แต่บางครั้ง สิ่งที่หายไป อาจไม่ใช่พลังงาน…แต่คือความสุขในการใช้ชีวิต

เมย์อ่านซ้ำ

สองครั้ง

สามครั้ง

…

“ความสุข…”

เธอพึมพำกับตัวเอง

คำนี้

เธอไม่ได้ใช้มานานแค่ไหนแล้ว

…

เธอวางโทรศัพท์

แล้วลุกไปหยิบอัลบั้มรูปเก่า

อัลบั้มที่ไม่ได้เปิดมาหลายปี

รูปแรก

เมย์ตอนอายุยี่สิบสาม

กำลังหัวเราะอยู่ริมทะเล

ผมยาว

เสื้อยืดสีขาว

กางเกงยีนส์ตัวเก่า

ไม่มีแบรนด์เนม

ไม่มีนาฬิกาหรู

ไม่มีรถ

แต่รอยยิ้มในรูป

สดใสกว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้ากระจกทุกวันนี้

…

เธอพลิกไปอีกหน้า

รูปแต่งงาน

รูปอุ้มลูก

รูปลูกเข้าโรงเรียน

รูปลูกรับปริญญา

ทุกหน้ามีคนอื่น

มีสามี

มีลูก

มีครอบครัว

แต่เมื่อเปิดมาถึงช่วงหลังการหย่า

แทบไม่มีรูปของตัวเองเลย

มีแต่รูปงาน

รูปประชุม

รูปสัมมนา

รูปมอบรางวัล

รูปโล่

รูปเกียรติบัตร

ไม่มีรูปที่เธอหัวเราะ

ไม่มีรูปที่เธอดูมีความสุข

…

เมย์ปิดอัลบั้ม

แล้วถอนหายใจ

“ฉัน…”

“หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่”

…

เช้าวันจันทร์

บริษัทจัดตรวจสุขภาพประจำปี

เมย์นั่งรอเรียกคิว

ข้าง ๆ มีผู้หญิงวัยใกล้เคียงกัน

กำลังอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง

ปกสีขาว

เรียบมาก

เมย์เหลือบมอง

ชื่อหนังสือเขียนไว้ว่า

“ผู้หญิงที่รักทุกคน…ยกเว้นตัวเอง”

“น่าสนใจไหมคะ”

เมย์ถาม

หญิงคนนั้นยิ้ม

“มากเลยค่ะ”

“อ่านแล้วเหมือนคนเขียนรู้จักชีวิตเรา”

เมย์หัวเราะเบา ๆ

“ขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ใช่ค่ะ”

“หนังสือเล่มนี้ไม่ได้สอนให้รักคนอื่น”

“แต่สอนให้เลิกละเลยตัวเอง”

…

ประโยคนั้น

ติดอยู่ในหัวเมย์ทั้งวัน

เลิกละเลยตัวเอง

เธอทบทวนคำนี้

ระหว่างประชุม

ระหว่างกินข้าว

ระหว่างขับรถกลับบ้าน

…

ตกเย็น

เมย์แวะซูเปอร์มาร์เก็ต

ซื้อของเหมือนทุกครั้ง

ข้าว

ไข่

ผัก

โยเกิร์ต

ระหว่างเดินผ่านชั้นวางหนังสือ

เธอหยุด

โดยไม่รู้ตัว

สายตาเหลือบไปเห็นหนังสือเกี่ยวกับการดูแลสุขภาพ

จิตวิทยา

การนอน

โภชนาการ

แล้วก็…

หนังสือเล่มหนึ่ง

ที่มีชื่อเรียบง่าย

“การดูแลตัวเอง ไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว”

เมย์หยิบมันขึ้นมา

พลิกอ่านด้านหลัง

มีประโยคสั้น ๆ

“คุณดูแลพ่อแม่ ดูแลลูก ดูแลงาน ดูแลทุกคน แล้วครั้งสุดท้ายที่คุณดูแลตัวเอง…คือเมื่อไหร่?”

เมย์ยืนนิ่ง

เธอไม่รู้ว่าทำไม

แค่ประโยคเดียว

กลับทำให้รู้สึกเหมือนมีใครบางคน

กำลังถามเธอจริง ๆ

…

คืนนั้น

เมย์กลับถึงบ้าน

วางถุงของชำ

ชงชาอุ่น ๆ

เปิดหนังสือเล่มใหม่

ก่อนเริ่มอ่าน

เธอหยิบปากกา

ขีดเส้นใต้ประโยคแรก

“การดูแลตัวเอง ไม่ใช่การเอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง แต่คือการเติมพลังให้ตัวเอง เพื่อจะได้มีแรงดูแลสิ่งสำคัญในชีวิตต่อไป”

เมย์หลับตา

น้ำตาค่อย ๆ ไหล

ไม่ใช่เพราะเสียใจ

แต่เพราะเธอเพิ่งรู้ว่า…

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา

เธอเก่งมาก

ในการดูแลทุกคน

ยกเว้น…

ผู้หญิงคนหนึ่ง

ที่ชื่อ

“เมย์”